PO CO LUDZIE ROBIĄ FILMY?

„Muszę na niego iść, bo występuje w nim Jackie Chan!”, zresztą też sama reklama decyduje o tym czy idziemy, czy „warto” na niego iść, czy nie. 

Uważam, że warto mieć zachwyt dla dzieła filmowego, tylko żeby posiadało ono jakieś przesłanie.

Jej wysokość Pani Brown (Mrs. Brown)

Bobby Jones: Zamach geniusza

Dziewiąty dzień

Miss Potter

Bracie, gdzie jesteś?

Po co właściwie ludzie robią filmy? 

Gdy dawno temu wynaleziono cudowne pudełko zwane camera obscura nikt nie mógł przypuszczać, że kiedyś dzięki niemu będziemy tworzyć niespotykane i fascynujące światy, pełne przedziwnych stworzeń, ale także obrazy znane nam dobrze z widzenia, z książek, ze szkoły- bo w końcu przecież każda rzecz jest dobra do sfilmowania. W związku z tym bardzo wielka jest różnica między życiem człowieka współczesnego, który nie może nie mieć telewizora w domu (do tego oczywiście cały zastaw kina domowego), a tym sprzed tego epokowego odkrycia, które tak zadziałało na świat, że życie bez niego to jak życie bez powietrza. 

Wraz z rozwojem przemysłu filmowego coraz więcej ludzi zachwyciło się „żywymi obrazami”; ówczesne „kina” (tzw. kinoteatry czy kinematografy), choć na początku traktowano je z nieufnością, wypełniały się coraz większą liczbą widzów. 

Powstawały pierwsze filmy nieme i oczywiście czarno-białe nikomu wtedy nie przeszkadzało, że ścieżkę dźwiękową stanowi jedynie muzyka wykonywana na żywo najczęściej na pianinie, ale że technika szła naprzód to doszła i do naszych czasów, kiedy zjawisko połączenia na ekranie obrazu i dźwięku nikogo specjalnie nie dziwi, potężnie działa kilka filmowych wytwórni, produkujących co pewien czas wielkie hity; z powodzeniem możemy zamówić sobie film z rodzinnej uroczystości; zdolność zatrzymania życia w mechanicznej pamięci można się zyskać nawet niekoniecznie kupując kamerę, ale jedną z nowszych komórek. 

Co jest w tym, że słysząc o ekranizacji sławnej książki, albo nowym tworze znanego reżysera, ustaliwszy jeszcze datę premiery, tłumy ludzi „zaklepuje” sobie miejsca na ten dzień w najbliższym kinie? Po pierwsze kieruje nimi na pewno panująca kultura, która „nakręca” ludzi na tego typu imprezy (producenci przecież wydają wielkie pieniądze na samą promocje i reklamę filmu). Chcąc podążać za tłumem, chcąc nie chcąc, żyją od premiery do premiery. 

Być może to skrajność, ale wiele osób jest uzależnionych od np. pojawiających się w odstępach kolejnych części eposów filmowych; takie serie filmów są tworzone z głową, ponieważ pod koniec każdej części stawiamy sobie pytanie: „Co będzie dalej?” przez co na pewno obejrzymy następny odcinek. Czasem tez samo nazwisko twórcy filmu, tytuł swoją ciekawością powoduje, że ktoś powie:  „Muszę na niego iść, bo występuje w nim Jackie Chan!”, zresztą tez sama reklama decyduje o tym czy idziemy, czy „warto” na niego iść, czy nie. 

Są takie sytuacje, szczególnie, gdy z filmem łączy się książka, której film jest ekranizacja, gdy zaczynamy uwielbiać, czytając i oglądając to samo sto razy. W związku z tym zbieramy wszystkie gadżety wprowadzone wraz z premierą, upodabniamy się do bohaterów i przenosząc sceny z ekranu/ stron książki do normalnego świata. 

Do pewnego momentu jest to nieszkodliwe, jednak, szybciej wtedy, gdy rzecz jest z fantastyki, można zacząć mylić się co jest co i w jakim świecie tak naprawdę żyjemy; rzadko też na ekranie widać czystą prawdę, wszak w ciągu 2 godzin nie przedstawi się nieskończenie długiego okresu czasu, dlatego nie można się kierować wszystkim tym co się tam zobaczy. 

Uważam, że warto mieć zachwyt dla dzieła filmowego, tylko żeby posiadało ono jakieś przesłanie, albo mądrą myśl, a nie było tylko czymś, co ogląda się dla rozrywki, niczego z tego nie wynosząc. Coś takiego widzę i w filmach, i książkach „Władca Pierścieni” i sądzę, że poza wprowadzeniem w niezwykły świat Śródziemia, w którym życie toczy się wraz ze swoją dokładnie opracowaną kultura i historią, każdy znajdzie tam coś dla siebie- zawierają one wątki przygodowe, wojenne, podróżnicze, miłosne, a poza tym ich bohaterowie (ci dobrzy) kierują się wartościami, które powinny być najważniejsze dla każdego. Podsumowując, wystarczy wiedzieć, czego się chce- i nie iść przez, przecież tak fascynującą, dżunglę kinematografii ciągniętym na sznurku ogólnych poglądów.

(-) Monika 17 lat